Geslepen messen

Geslepen messen, zoveel is zeker.  Met de deadline in zicht maken de deelnemers zich op voor de zoveelste ‘eindstrijd’. Overal om ons heen barsten de BHV discussies weer op. Iedereen lijkt er wel een eenvoudige, duidelijke oplossing voor te hebben.

Het is met zoveel moeilijke uitdagingen geen eenvoudige klus.  Van op afstand lijkt het eenvoudig.  Bovendien weten we weinig meer dan wat algemene boutades, politieke onzin en soms klinkklare leugens.  Want vergeet niet dat de belanghebbenden vaak proberen ons te overtuigen met slogans, over vereenvoudigde uitspraken, emotioneel goed liggende kreten en halve waarheden of onjuistheden.

Het is een spel dat we allemaal spelen, wanneer we denken ons gelijk te moeten halen.  Op dat moment vergeten we dat het samengaan van verschillende inzichten meestal een betere oplossing biedt dan de enkelvoudige visie van een partij.

Daar waar we met zijn allen de kans hebben om vanuit een concrete uitdaging een betere situatie te realiseren, kiezen we er bijna steevast voor om ons eigen visie door te drammen, het gevolg?  Een zinloos, duur en tijdrovend conflict.

Mocht u denken dat wij als verstandige mensen hier met enig afgrijzen naar zouden kijken, dan vergist u zich!  We supporteren deftig mee, ongeïnformeerd en zonder er echt belang bij te hebben. We gaan uit van het principe van standvastigheid.  Een invalshoek die zegt dat je de eerder ingenomen stelling ten alle prijzen moet verdedigen.  Met andere woorden, en vertaalt naar de politieke realiteit, ongeacht de realiteit, moet je ten alle kosten je gezicht bewaren en niet toegeven, zelfs niet al heb  je op sommige punten ongelijk.

Het concept van zero based thinking is duidelijk nog niet doorgedrongen in deze wereld.  Bij zere based thinking, maak je tabula rasa met alle standpunten die zijn ingenomen.  Je bekijkt de situatie zoals ze is, en stelt je de vraag ‘met alles wat ik nu weet en alles wat er gebeurde, hoe zou ik de zaken op de best mogelijke manier aanpakken.  Dan ga je beslissen wat er in ideale omstandigheden zou gebeuren, dan pas neem je een beslissing, los van eerder ingenomen standpunten.

Het recht om van mening te veranderen, daar gaat het om.  Het is meer dan een recht, het zou een plicht moeten zijn.  Meningen en stellingen die we innamen, verplichten ons bijna elk nieuw feit in de oude context te interpreteren.  Het gaat voorbij aan fouten en verkeerde inschattingen die we ooit maakten.

Van mening veranderen, wil zeggen dat we de situatie heroverwogen hebben in het licht van nieuwe informatie, nieuwe ontwikkelingen, veranderende omstandigheden.  Het is een noodzaak om te slagen in wat we ook ondernemen.  Want, laten we eerlijk zijn, vaak hebben we het mis.  De ‘American Management Association’ berekende bij een onderzoek bij topmanagers van de Fortune 1000 bedrijven, dat managers het in 70% van de gevallen mis hebben.  Niet erg, dat toont alleen maar aan dat het ook mensen zijn. Het verschil tussen succesvols gevolg verloren ze bergen minder tijd aan zinloze conflicten.  Nog belangrijker, zij slaagden erin om hun bedrijven tot succes te brengen.

 Wanneer managers binnen een micro omgeving, met een veel kleiner aantal parameters waarmee ze rekening moeten houden, het zo vaak mis hebben, hoe zou het dan zitten met onze politici?  Zij werken binnen een veel ruimere omgeving.  Er zijn een veelvoud van veranderende parameters.  Maar ik heb zelden een politicus horen zeggen dat hij iets verkeerd interpreteerde, dat hij of zij een fout maakte.  Dogma alom.  Iedereen heeft steeds gelijk.  Dat anderen een andere inschatting maken van de situatie lijkt aan hen voorbij te gaan.

Tijd voor een nieuwe politiek?  Zeker.  Een politiek waarbij geen symbolen, maar realiteiten en oplossingen voorop staan.  Een politiek met politici die niet hun gelijk willen halen, maar resultaten willen opleveren voor hun aandeelhouders.  Voor ons dus.