Sneller dan de lichtsnelheid

Niets, zo leerde Einstein ons, Niets kan sneller dan het licht bewegen.  Dat is de constante in het universum.  Vele natuurwetten zijn hierop gebaseerd.  Maar zoals alle natuurkundig onderzoek, is het een kwestie van voortschrijdend inzicht, en is er niets definitief correct (alhoewel de meerderheid wetenschappelijk bewijs als definitief ziet, weten we dat dit niet is).

Zekerheid, is een reflectie van inzicht.  Kennis en inzicht beperken onze visie en bepalen wat we zeker vinden.  Ooit dacht men dat de aarde plat was, dat de aarde het middelpunt van het universum was.  Met stellige zekerheid werd dit bewezen door tal van wetenschappers.  Maar nu kijken we meewarig terug op deze kleinzielige attitude.

De laatste jaren werd de absolute van de lichtsnelheid als zekerheid ervaren.  Doorbrak je die, dan zou je het ruimte/tijd weefsel verscheuren, en dat zou het einde betekenen.  Steeds sneller gaan is moeilijk, je massa zou immers oneindig toenemen bij het benaderen van de lichtsnelheid.  Een wetenschappelijke zekerheid.

Vandaag werd bekend dat bij experimenten van het CERN, bepaalde deeltjes (muons) sneller gaan dan het licht.  Het mag dan al onbelangrijk lijken dat een deeltje vele malen kleiner dan een atoom sneller kan reizen dan het licht, het is evenwel een bijzonder belangrijke ontdekking die gans ons wereldbeeld – opnieuw – zal veranderen.  Dit wil immers zeggen dat we in staat zijn informatie in de tijd terug te sturen.

Ik vertel u dit niet omdat u zich zou voorbereiden op tijdreizen, het voorspellen van beurskoersen of andere exotische zaken.  Ik vertel u dit omdat het een deuk zou moeten slaan in de zekerheid van uw kennis en twijfel zou moeten oproepen over alles wat u denkt zeker te weten.

Alle vooruitgang, sinds het ontstaan van de mensheid, is toe te schrijven aan mensen die zekerheden uitdaagden en twijfel in de plaats stelden.  Vaak hadden ze het mis, maar soms leidde deze twijfel tot verbazingwekkende nieuwe inzichten.  Inzichten die fortuinen opleverden.  Enkele voorbeelden?  Kent u Goodyear?  Natuurlijk, u kent de banden, maar kent u de geschiedenis?

Goodyear was een man die een passie had voor rubber.  Rubber was destijds een vies goedje dat bij warmte smolt en stonk en bij koude bros werd en afbrokkelde.  Eigenlijk wilde niemand er echt van hebben.  Maar Goodyear was passioneel in zijn zoektocht naar een gestabiliseerd rubber.  Hij probeerde zowat alles wat je kon bedenken.

Hij vermengde rubber met calcium, magnesium en tal van andere zaken.  Uiteindelijk gebruikte hij een zuur om een bronsachtige verf van een stukje rubber af te halen.  Plotseling werd het rubber zwart en zacht.  Overtuigd dat hij de oplossing gevonden had, ging hij het tonen aan anderen, die hem uitlachten, toen het niet zo goed bleek te werken als hij dacht.

Gefrustreerd smeet hij een stuk ervan op een kachel.  Plots bedacht hij hoe duur rubber wel was (hij was niet rijk, en had reeds enkele malen wegens schulden in de gevangenis gezeten) en ging het terug pakken.  En wat bleek?  Warmte was het ontbrekende element om – naast het zuur – rubber te stabiliseren.

Toeval?  Geluk?  Neen, hij daagde de zekerheid dat rubber niet te stabiliseren was uit, en probeerde passioneel een oplossing te vinden.  Zonder deze passionele zoektocht en zonder de zekerheid permanent uit te dagen, had hij dit ‘toeval’ nooit kunnen organiseren.

Zekerheden, die dingen die je ‘zeker’ weet, dat zijn de grootste belemmeringen in je groei, in het worden van meer dan je nu bent.  Daag ze uit.  Dag na dag met een passie Goodyear waardig