De kost van het compromis

Heeft u zich ooit afgevraagd waarom politici zo een grote voorstanders zijn van een compromis?  Waarom ze het als een absoluut axioma aannemen dat men een compromis moet zoeken?  De enige uitleg die ik er ooit over kreeg, is dat het een goede manier is om standpunten te verzoenen en eenieder een bijdrage te laten leveren aan het geheel.  Nonsens!

Bij een compromis neem je een beetje van alles, zonder fundamentele zaken aan te pakken.  Een compromis is een amalgaam van diverse visies.  Iets wat uiteindelijk een gedrocht wordt van verschillende zaken die geen samenhang met elkaar vertonen.

Je ziet deze zelfde attitude terug komen bij managers die niet in staat zijn te leiden.  Een compromis, zo leerde ik doorheen de jaren, is de duurst mogelijke oplossing met de laagst mogelijke return.  Een compromis is een excuus om geen duidelijke keuzes te maken en het status quo te laten bestaan.

Wat een compromis zo duur maakt?  Simpel.  Er zijn vier zaken die er voor zorgen dat een compromis de slechts mogelijke oplossing is.  Het neemt veel meer tijd in beslag.  Dat alleen al zorgt voor een boel extra kosten en gemiste kansen.

Een compromis zet geen duidelijk project uit.  Er zijn tal van diverse, niet samenhangende zaken die moeten gebeuren.  Een tweede aspect dat van een compromis een dure aangelegenheid maakt.  Er is geen synergie tussen de diverse aspecten.    Ten derde zorgt een compromis voor tal van ‘compensaties’, uitgaven die anders niet gedaan werden.

Tot slot, zal elke deelnemer aan een compromis dit compromis bij de eerst mogelijke gelegenheid afvallen.  Het is een ideale schuilplaats voor wanneer het mis loopt.  Iedereen kan er steeds op wijzen dat zijn visie niet gevolgd werd omwille van dit compromis, en dat hij dus geen verantwoordelijkheid draagt voor het falen er van.

Deze nadelen zijn waarschijnlijk de redenen waarom politici houden van een compromis.  Vreemd hoe nadelen voor ons allen, voordelen zijn voor politici.

Een alternatief

Wat is het alternatief, zal u vragen.  Wij zijn immers decennia lang platgeslagen met de nood aan een compromis.  Zozeer zelfs, dat we er intuïtief in beginnen geloven.  Wel, er bestaat een simpel, goedkoop en efficiënt alternatief voor een compromis.  We noemen het keuzes maken.

Keuzes maken werkt anders.  Je begint met samen te bepalen hoe het einddoel er uit moet zien.  Een eindvisie waar iedereen in kan leven.  Hier moeten spijkers met koppen geslagen worden en duidelijke keuzes gemaakt worden.  Het moet een eindresultaat zijn waar iedereen achter staat.

Dan begin je met acties en planningen op te zetten die je steeds een stapje dichter bij dat eindresultaat brengen.  Dit gaat snel, je weet immers waar je naar toe wil en hoeft niet in cirkels rond te draaien.

De acties die je moet ondernemen, zijn helder, er hoeft geen ‘compensatie’ gepland te worden en de synergie tussen de acties is automatisch.  Ze werken immers naar het zelfde doel toe.  De kost is dus beduidend lager dan bij een compromis.

Maar verbergen kan niet meer.  Iedereen staat achter het einddoel.  Loopt het mis, is de verantwoordelijkheid gedeeld.  Loopt het  goed, behoort het succes aan allen toe.

Misschien is het dit laatste gegeven dat keuzes maken zo onpopulair maakt bij politici…