Belofte maakt schuld!

Ik beloofde het, een verhaal op deze blog met de titel ‘De lange reis’.  Het eerste deeltje staat online.  U mag ongeveer een maal per week het vervolg verwachten.  Ik hoop dat u er veel plezier aan zal beleven.  Indien u suggesties heeft, aanvullingen, ideeën…  Laat het weten.  Elke input is welkom.

Veel plezier met de lange reis.

Omdat het lente is, een cadeautje voor u

Omdat het lente is, omdat het zonnetje schijnt, omdat we jullie allemaal graag zien… hebben we een extraatje voor alle bezoekers van onze website.  Ik gebruik nogal wat verhalen en anekdotes tijdens trainingen, lezingen en coaching.  Verhalen maken concepten sneller duidelijk dan theorie.

Regelmatig krijg ik de vraag of ik deze verhalen ergens heb neergeschreven.  Wel, omdat het een prachtige lente beloofd te worden (dixit Frank Deboosere) heb ik een veertiental verhalen neergeschreven en in een digitaal boekje verwerkt.

U kan ze zonder meer en gratis downloaden in het door u gewenste formaat;

• ePub (voor alle e-readers)
• pdf (indien u de zaken wil printen of op uw pc lezen)
• iBooks formaat (gewoon downloaden en naar uw bibliotheek in iTunes slepen)

Ik wens u alvast veel plezier met het eBook.

Peter

Als de benen doen wat het hoofd wil…

In de aanloop naar de opening van het Belgische wielerseizoen, interviewde men Tom Boonen.  Op de vraag waarom dit jaar zou lukken wat afgelopen jaren wat moeilijker was (nou ja moeilijker, bekijk zijn palmares maar eens, respect!), gaf hij het antwoord ‘als de benen kunnen wat het hoofd wil, dan is het zoveel makkelijker’.

Tom, groot kampioen die hij is, vertelde hier een waarheid als een koe.  Een waarheid die we zelf nogal eens vergeten.  De kern van de boodschap van Tom – voor zover ik het begreep tenminste – was dat hoe goed je strategie of plan of inzicht of visie ook is, het niets te betekenen heeft indien je de basics niet onder de knie hebt.

Ik heb de uitspraak direct genoteerd.  Waarom?  Telkens wanneer ik mensen spreek (managers, verkopers, ondernemers….) over hun projecten – jammer genoeg vaak wanneer deze mis lijken te lopen – proberen ze mij het hoofd uit te leggen.  Of, in mensen taal, hun plannen en strategie en inzichten.

Vaak zijn deze zeer goed, helder, duidelijk, doordacht en verstandig.  Wat er mis loopt, zijn de benen.  De uitvoering.  De basis vaardigheden om van een plan een succes te maken.  Te veel rheorie en veel te weinig aandacht voor het ontwikkelen van de praktische vaardigheden die noodzakelijk zijn om echte resultaten neer te zetten.

Misschien is het voor velen van ons tijd om even te herbronnen.  Om onze basis vaardigheden even opnieuw te bekijken en aan te scherpen.

Slagen zonder plan, is hopen op het toeval.  Maar plannen zonder je resources (je basis vaardigheden) op punt te stellen is een zekerheid van falen.  Net zoals een topatleet nooit kan winnen, ondanks de beste tactieken en strategieën, zonder over een optimale conditie te beschikken, zo kan een verkoper nooit slagen zonder een degelijke basis verkoopvaardigheid.  Kan een manager nooit slagen zonder degelijke management vaardigheden.  Kan een ondernemer nooit slagen zonder zijn ‘ondernemersbenen’ te trainen.

Belangrijke boodschappen en inzichten komen vaak verpakt in eenvoudige termen en worden vaak nonchalant uitgesproken.  Ook hier ben ik er zeker van dat deze uitspraak van Tom er zonder nadenken uit kwam.  Enb juist dat doet mij vermoeden dat keizer Tom terug is.  Indien je spontaan en zonder nadenken de kern van de zaak kan begrijpen, dan is de kans dat je zal slagen bijzonder groot geworden.

Succes dit seizoen Tom, en zorg dat de benen in vorm blijven.

De macht der gewoonte

De heisa over Dexia de afgelopen week leert ons vele dingen.  De belangrijkste les is evenwel dat gewoontes de overhand nemen op gezond verstand en rationeel denken.  We vervallen allemaal in de zonden van het verleden.  Ook de bankiers van Dexia.

Je zou denken dat een ezel zich geen twee maal aan de zelfde steen zou stoten, maar helaas.  Zelfs met duidelijke waarschuwingen van externe partners.  Zelfs met de schade en schande van het verleden als leidraad. De zelfde fouten worden opnieuw gemaakt.

Winstbejag, denken velen is het motief.  Ik ben er niet zo zeker van.  Natuurlijk zal hebzucht een rol spelen, maar meer nog is het de aangeboren drang om binnen de comfortzone te blijven, hoe oncomfortabel deze comfort zone ook is.  In deze omstandigheden noemen we dat bedrijfscultuur.

Het klinkt leuker om te spreken over ongebreidelde hebzucht en onachtzaamheid over het lot van anderen.  Het zal aanvaardbaarder klinken om te zeggen dat de politici een oogje dichtknepen omwille van vriendjespolitiek en andere gunsten.  Maar indien ik eerlijk ben met mijzelf, denk ik dat de gewoontes en cultuur de overhand hebben genomen.

Natuurlijk is het een onwaardige cultuur waar het eigenbelang hoogtij viert, maar dat is iets waar we allemaal schuldig aan zijn (daarom waarschijnlijk de hevige verontwaardiging van jan en alleman). Het is een evolutionaire erfenis dat we allemaal eerst voor onszelf zorgen.  Dat we anderen zelden in overweging nemen.

We zijn verontwaardigd dat weerom met miljarden over de brug moeten komen om de wanpraktijken van anderen toe te dekken.  Dat er weeral geen schuldigen worden aangewezen.  Dat er weerom geen spraken is van regulering of toezicht.  Dat weerom meer van het zelfde zullen voorgeschoteld krijgen.

Begrijpelijk en terecht.  Stel u nu even voor dat u uit uw huis gezet wordt, uit uw land en omgeving verbannen wordt.  Terecht komt in absolute miserie, met uw gezin en kinderen.  Geen eten, geen drinken, geen dak boven het hoofd.  En hulp?  Wel, die komt er niet omdat anderen hun geld nodig hebben.  Hoe zou u zich voelen indien die anderen wel op een nacht vier miljard vinden om zichzelf te redden, maar niet in staat blijken om u een beetje extra warmte, water en voedsel te bieden?

Natuurlijk, de macht der gewoonte.  En bovendien, dat is toch niet zo?  Dat men honderdduizenden uitgeeft aan boni en verloningen voor mensen die het welzijn van zovele anderen in gevaar brengen, maar geen geld hebben om mensen met echte problemen te helpen?  Of wel?  Vraag het eens aan asielzoekers na deze eerste koude nacht, aan de Soedanezen, aan de mensen in Thailand…  Hoe zouden zij aankijken tegen onze gewoontes?

Over cijfers en geloofwaardigheid

We hebben vaak de indruk, dat we met harde feiten en concrete cijfers, een ‘onklopbaar’ argument hebben.  Hierbij vergeten we twee zaken.  Ten eerst kunnen cijfers steevast op vele verschillende manieren geïnterpreteerd worden.  Vervolgens zeggen cijfers niets, ze zijn slechts een weerspiegeling van een beperkt onderdeel van de realiteit.

Met andere woorden, hoe mooi cijfers ook zijn, ze geven steeds slechts een beperkt gedeelte van de realiteit weer, dat open staat voor interpretatie.  Kijk eens naar de targets van een verkoper.  Het lijkt glashelder.  Slaagt hij of zij erin deze te realiseren of te overtreffen, dan is hij goed bezig, zo niet, dan is zij slecht bezig.  Helder, niet waar?  Neen, niet zo helder. Misschien scoorde de verkoper zo goed omdat een concurrent problemen had, of zo slecht omdat bepaalde marketing acties niet doorgaan, of omdat een concurrent een reuze actie voerde.

Telkens er cijfers op tafel komen bij onderhandelingen tussen politieke partijen, vakbonden en werkgevers, banken en klanten… begint de zelfde discussie.  Niemand lijkt het eens te zijn over de basis gegevens.  Alle mogelijke technieken worden boven gehaald om cijfers te manipuleren.  Hier volgen de vijf belangrijkste technieken die vaak gebruikt worden om harde cijfers om te vormen tot een kneedbare massa. (goed bedoeld of kwaadwillig)

• Betwist de bron: voor elke bron van cijfers, bestaat er een alternatief.  Door naar een andere bron te verwijzen, doe je twee zaken.  Je trekt de geloofwaardigheid in twijfel en je geeft een alternatieve interpretatie.  Beide partners kunnen zo hun gelijk bewijzen.
• Spreek over de cijfers die er niet zijn.  Gezien cijfers slechts een beperkt gedeelte van de realiteit beschrijven, is het steeds geloofwaardig indien je over een ander aspect gaat spreken.  Zo haal je het belang van de cijfers onderuit en tast je hun geloofwaardigheid aan.
• Spreek over veranderingen die er nadien plaats vonden.  Cijfers zijn immers een momentopname.  Na deze momentopname zijn de cijfers veranderd.  Door over die niet gemeten verandering te spreken, verliezen de cijfers alle belang en gaat de discussie niet langer over hetgeen er gemeten werd.
• Breng de opsteller in diskrediet.  Niets is zo eenvoudig dan diegene die de cijfers samenstelde (of de organisatie die ze aanleverde) in diskrediet te brengen.  Van het milde ‘men beschikte niet over alle relevante date’ tot het harde ‘onbetrouwbaar omdat er belangenvermenging is’, ze werken bijna altijd.
• Breng de basis gegevens in diskrediet.  Geen enkele meeting zal het geheel kunnen omvatten, dus voor het opstellen van cijfers, worden er een aantal duidelijke basis keuzes gemaakt.  Zoals bij elke keuze, moeten er aspecten gekozen worden die men niet op neemt.  Hier is een oceaan van mogelijkheden om cijfers te betwisten.  Alles hangt af van het perspectief waarmee men naar de realiteit kijkt.

We bedienen ons graag van cijfers, omdat ze de indruk geven dat we de zaken begrijpen en onder controle hebben.  Maar voor vele zaken zijn ze een excuus gewonden om actie te voorkomen en om ons eigen gelijk (en het ongelijk van de ander) in de verf te zetten.

Hoe vaak we ook zeggen ‘met cijfers kan je alles bewijzen’, we blijven hardnekkig geloven dat onze cijfers wel correct zijn.  Jammer, een gemiste kans.  Indien we beginnen met het eens te worden over de cijfers en de interpretatie en het perspectief van waaruit ze verzameld zijn, dan kunnen we echt over de kern van de zaak spreken.  De eerste stap bestaat er in het perspectief van de ander te begrijpen.  Want dat is alles bepalend voor de interpretatie van de gegevens.

Denk even aan die oude mop; in een wedstrijd tussen de Amerikaanse president en de Russische president, werd de Amerikaan voorlaatste en eindigde de Rus tweede.  Zo ziet u maar dat zelfs de manier waarop cijfers worden gepresenteerd hun interpretatie zal sturen.

Over radicalisering en extremisme

Heeft u ooit meegemaakt hoe slecht geïnformeerde mensen andere slecht geïnformeerde mensen verwijten slecht geïnformeerd te zijn? Het is een hilarische en tevens dramatische ervaring.  Onze focus verengt zich en we zien alleen die zaken die we willen zien, zoeken enkel zaken die onze initiële stelling versterken.  In plaats van wijze te worden en ons beter te informeren, worden we op deze manier radicaler, extremistischer.

Onbegrijpelijk, voor allen die niet meestappen in deze denkwijze.  Net zo min als we de radicalen van eender welk geloof begrijpen.  Wanneer we even afstand nemen, een breder perspectief aannemen en ons open stellen voor echte informatie, dan zien we hoe belachelijk die denkwereld vaak is.  Wanneer we meegezogen worden in de redenering, dan lijkt alles logisch en oprecht. De grens tussen realiteit en vervormde perceptie, is als het water dat het licht gedeeltelijk weerspiegeld, en gedeeltelijk vervormen zal.

Dit filtermechanisme noemen we selectieve informatie reductie.  We nemen enkel die informatie op die bijdraagt onze stelling te ondersteunen.  Dan treed er een tweede principe in werking; het consistentie principe zoals Chialdini het formuleerde; we willen allemaal consistent zijn met onze eigen stellingen.  Eens we meestappen, in dit idee, neigen we ernaar dit idee te blijven verdedigen.  Niet zozeer tegen beter weten in, we zien gewoon het gehele beeld niet.

Gisteren avond in Terzaken liet men twee – overigens vriendelijke en intelligente – mensen uit Wallonië en Frankrijk aan het woord over Vlaanderen.  Het zijn schokkende beelden. Maar ik denk dat u het even moet zien.  Neem vooraf afstand, neem het niet persoonlijk.  Behoud de brede kijk en accepteer dat dit hun visie is.  Vraag u dan even af hoe we zelf denken over Wallonië.

U kan hier het filmpje bekijken

http://www.deredactie.be/permalink/1.908234

Nu vraag ik me af hoe we deze radicalisering kunnen doorbreken?  Hoe kunnen we dit oplossen, of moeten we gewoon uit elkaar gaan, al dan niet als goede vrienden?