Over goede bedoelingen

hellIn de overkomelijkheid van de berg, staat een hoofdstuk (het tiende) over goede bedoelingen (u weet wel, die zaken waarmee de weg naar de hel geplaveid is).  De kern van het verhaal is het volgende; wij rekenen onszelf af op basis van onze intenties, anderen zien enkel de resultaten en gebruiken deze als maatstaf.  Een frustrerende aangelegenheid.

Nu weten we allemaal dat anderen ons enkel op onze resultaten beoordelen, zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.  Onze intenties zijn immers ontastbaar, onzichtbaar en oncontroleerbaar.  Voor onszelf zijn ze (deze goede bedoelingen) vaak de aanleiding om echte of gefabriceerde excuses te produceren.  We wilden goed doen, maar…

Ik wil geenszins iemands bedoelingen in twijfel trekken.  Omwille van bovenstaande reden (ze zijn ontastbaar en onzichtbaar) zou dat van weinig respect getuigen.  Elke bedoeling die een ander zichzelf toedicht hebben we immers zo te accepteren.  We kunnen het niet controleren.  Die bedoeling in twijfel trekken is niets meer of minder dan de ander een leugenaar noemen.  Of dit terecht is of niet, het is en blijft een communicatie die tot conflicten en defensief gedrag zal leiden.

In het boek probeer ik aan te geven dat uw bedoelingen van geen tel zijn, enkel de uitkomst van uw acties.  En dit riep heel wat commentaren op (een volle mailbox, veel werk om te antwoorden, maar wel leuk dat zo velen het gelezen hebben).  Het aspect waar ik in het boek niet op inga, is hoe u kan omgaan met mensen waarvan u het vermoeden heeft dat ze liegen.  Wat kan u doen om deze excuses te doorprikken?

Het antwoord is vrij eenvoudig.  Richt u op wat wel zichtbaar is.  Weeral, de uitkomst van het handelen.  Accepteer de positieve bedoelingen van de ander.  Dat voorkomt zinloze discussies.  Gebruik deze vervolgens om ze af te zetten tegen de resultaten.  Bespreek daarna, vanuit de goede bedoeling die de ander aangeeft, hoe u ook de uitkomst van het handelen in lijn kan brengen met die intenties.

Ik kon gisteren een mooi voorbeeld hiervan meemaken.  Een manager komt twintig minuten te laat op een meeting waarbij hij nodig was.  Het project waarover de meeting handelde moest goedgekeurd worden.  Zijn stem was doorslaggevend.  Zeven goed betaalde specialisten zaten te wachten.  Mensen die veel werk hebben.  Mensen die weinig tijd hebben.

Dan stapt de manager binnen en verontschuldigt zich met de woorden; “het spijt me dat ik een beetje te laat ben.  Maar er was zoveel verkeer op de weg…”.  Elsa, een van de aanwezigen reageerde als volgt: “niet erg, dat kan gebeuren, ik twijfel er niet aan dat u het niet opzettelijk deed.  Inmiddels hebben we echter maar tien minuten meer.  Ik heb om half negen een andere belangrijke meeting.  Ik moet daar op tijd te komen, anders laat ik twaalf mensen wachten.  Kunnen we direct beginnen?  Ik moet binnen zeven minuten vertrekken”.

U kan zich de uitdrukking op het gezicht van de manager moeilijk voorstellen.  Verbazing, ongeloof en schaamte.  In enkele zinnen had ze hem duidelijk gemaakt dat zij zijn goede bedoeling accepteerde.  Ze verweet hem niets.  Ze liet hem wel merken dat zij de zelfde positieve bedoeling had dan hij (op tijd komen) maar er ook de juiste acties aan wilde koppelen (tijdig vertrekken).

Natuurlijk had zeer lang kunnen discussiëren over het feit dat die file er elke dag staat.  Dat ook de anderen deze hadden moeten trotseren.  En dat zijn wel tijdig waren toegekomen. (Elsa woonde overigens drie straten bij de manager vandaan).  Maar daty zou tot nog meer tijdverlies en discussie geleid hebben.  Dus ze erkende de goede bedoelingen en gebruikte deze om aan te geven dat zij de zelfde bedoelingen had.

De meeting was snel gedaan, de beslissing werd genomen.  Nadien sprak de manager haar aan en zei; “Je hebt gelijk.  Ik had eerder moeten vertrekken.  Bedankt!”.

En omgekeerd kan het ook.  Hoe vaak heeft u niet gehoord hoe een manager iemand die een fout maakt (te laat komen, procedures niet volgen omwille van de ‘klant’, een foute communicatie rondsturen…), de mantel uitveegt?  Met argumenten, voorbeelden, complexe redeneringen, het zichtbaar maken van de gevolgen… probeert men de ander een nieuwe attitude bij te brengen.

Eerlijk, het is tijdverlies.  Het zal niet het gewenste resultaat opleveren.  Het zal enkel zorgen voor weerstand.  De ander zal zich blijven verschuilen achter zijn of haar goede bedoelingen en zich afvragen hoe iemand zo begriploos kan zijn.

Probeer volgende keer eens een andere aanpak.  Erken de positieve bedoelingen.  Bedank de ander daar desnoods voor.  Kijk dan samen naar wat er misgelopen is. (laat indien mogelijk de ander zelf de conclusie trekken).  Bespreek dan samen een manier waarop men de volgende keer de resultaten in lijn kan brengen met de intenties.

Dat werkt, om de simpele reden dat eens u de intenties van de ander erkent, hij fo zij zich zal open stellen voor een gesprek dat steunt op deze erkenning.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s